วลาดิมีร์ ปูทัน กับบล็อกดอง-ล่องทะเล

Desperado

Desperado, why don't you come to your senses?
You been out ridin' fences for so long now
Oh, you're a hard one
But I know that you got your reasons
These things that are pleasin' you
Can hurt you somehow
 
Don't you draw the queen of diamonds boy
She'll beat you if she's able
You know the queen of hearts
Is always your best bet
 
Now it seems to me some fine things
Have been laid upon your table
But you only want the ones
That you can't get
 
Desperado, oh you ain't getting' no younger
Your pain and your hunger
They're drivin' you home
And freedom oh freedom
Well that's just some people talkin'
You're a prisoner walkin' through
This world all alone
 
Don't your feet get cold in the wintertime?
The sky won't snow and the sun won't shine
It's hard to tell the nighttime from the day
You're losin' all your highs and lows
Ain't it funny how the feelin' goes away?
 
Desperado, why don't you come to your senses
Come down from your fences open the gate
It may be rainin' but there's a rainbow above you
You better let somebody love you
You better let somebody love you
Before it's too late

---

เจ้าตัวร้าย

หัดสำนึกเสียบ้างเจ้าตัวร้่าย
จะปีนป่ายไต่รั้วบ้านอีกนานไหม?
แกมันดื้อหัวรั้นไม่ฟังใคร
แต่ข้ารู้แก่ใจว่าแกมี-

-เหตุผลที่แกยังคงอยู่ตรงนั้น
ไม่มีบ้านให้หันกลับหรือหลบหนี
จำเอาไว้สิ่งที่แกบอกว่าดี
เมื่อได้ทีจะกัดแกแผลฉกรรจ์

หากยังมัวจั่วแต่ราชินีเพชร
ก็ติดเบ็ดจมความโลภอยู่ในจั่น
หากเผลอเรอเธอจะคว้าแส้ลงทัณฑ์
กระหน่ำฟันฟาดแกจนหลังลาย

คนฉลาดเขาเดิมพันกับความรัก
ด้วยตระหนักลึกซึ้งถึงความหมาย
จั่วราชินีหัวใจใช่งมงาย
เพราะนี่คือไพ่ตายของทุกคน

ที่ก่ายกองบนโต๊ะล้วนมีค่า
อยู่ตรงหน้าแกตั้งนานดันไม่สน
ทะลึ่งใคร่มีที่เกินกำลังตน
ต้องทุกข์ทนอีกกี่ครั้งจะพอใจ?

เวลาไหลไปเรื่อยไม่หวนกลับ
จะตกอับจมอดีตไปถึงไหน?
แกหิวเหนื่อยอ่อนล้าขาพาไป
ไม่เคยไกลเกินรังเก่าเน่าพอกัน

เฝ้าเรียกร้องมองหาอิสรภาพ
อยู่ในคราบคนจรผู้ตามฝัน
เมาลมปากคารมหรูไม่รู้ทัน
ว่าแกมันก็คนคุกขี้ตะราง

ถูกจองจำในกรงขังอันเปล่าเปลี่ยว
เดินคนเดียวลำพังทั้งโลกกว้าง
เสรีบ้าบออะไรอย่าหลงทาง
ทำเป็นขวางโลกระวังจะเฉาตาย

ปกติที่ลมหนาวจะเย็นเยียบ
ธรรมดาิที่เปรียบเรื่องดีและร้าย
เหมือนตะวันหลังหิมะโปรยปราย
พ้นค่ำคืนเช้าสายก็เวียนมา

จะพ่ายแพ้พนันเต๋าเดาสูงต่ำ
ขอให้จำความเคยรู้สึกรู้สา
เมื่อสูญเสียอย่าฝืนทำเป็นเย็นชา
กลั้นน้ำตานั้นปวดร้าวกว่าอะไร

หัดสำนึกเสียบ้างเจ้าตัวร้าย
เลิกปีนป่าย-ลงจากรั้วจะได้ไหม?
เปิดประตูให้คนเขาได้เข้าไป
ชมสายรุ้งฟ้าใสอย่าได้รอ

ใจแกมันร้าวรานถึงปานนี้
คงไม่มีวันหายด้วยมือหมอ
ลองปล่อยใจให้ใครรักบ้างก็พอ
เท่านี้ก็จะแก้ได้ก่อนสายเกิน

---